Dit was het dan alweer voor deze keer. Mn 3maand durend bezoek aan India is alweer verleden tijd.
Zolang naar uitgekeken om terug te keren naar het waanzinnig mooi land,die weliswaar niet altijd even flaterend en kleurrijk is zoals we denken. En toch kunnen die specefieke momenten harverwarmend zijn.
de sloppenwijken bijvoorbeeld. iets waar ik persoonlijk liever niet naartoe ging gaan, want ik vind persoonlijk dat ik er niks te zoeken heb...maar voor de video heb ik mn moed samengeraapt, mezelf mentaal voorbereid om een pak lastige situaties en beelden te zien die altijd op mn netvlies zal geprint blijven, en die 'miserie' daarbovenop nog es filmen.Het gaf me in de eerste instantie niet bepaald een relaxd gevoel om dit te doen.
Zolang ik gespaard blijf van geheugenverlies, zijn het inderdaad beelden die me altijd zullen bijblijven en een glimlach op mn gezicht toveren, en mn hart opwarmen en doen beseffen dat het nog maar eens bewezen is, dat hoe meer we hebben hoe belachelijker onze problemen eigenlijk wel zijn. en daarmee beweer ik niet dat dit een eigen individuele fout is. dit ligt eerder aan alles die ons omringd van luxe die wij als hoogstnoodzakelijk aanschouwen. dit is iets die gecreëerd werd doorheen de jaren en waar de media een grote rol in gespeeld heeft. Ik bekritiseer daarmee niet onze maatschappij, in mijn ogen is dit een objectieve vaststelling, die iedereen kan maken voor zichzelf.
Dit is ook zichtbaar in India, en andere landen waar ik vroeger al vertoefde. modernisering heeft natuurlijk vele voordelen, maar sommige tradities die een land maken tot wat het is, zullen daardoor in de loop der jaren verdwijnen in de vergeethoek. Alles heeft nu eenmaal zijn voor- en nadelen. dit is er één van.
Maar het is hier een blog over het project, niet over maatschappijkritisch gerichte toestanden. dus ik ga braaf mijn mondje dichthouden, en doorgaan naar het agendapunt van de dag.
voor ik het al goed en wel besef zat ik halverwege in mn reis, Toen kwam kerstmis en nieuwjaar er al aan. Die trouwens lekker gezellig en druk waren.
Kerst werd gevierd met alle kinderen die met het project betrokken zijn. en sommigen onder jullie weten al langer dat dit er een hele grote hoop zijn.
de 450residentiële kinderen om te beginnen, en daarbij nog eens een 1200tal die op een of andere manier betrokken zijn int project.
En Belgische kinderen kunnen luid zijn, maar die Indische kindjes kunnen er nog een schepje bovenop doen, hm, da schepje mag gerust omgezet worden naar berg.
Ze willen allen weten wat de namen zijn van die witte mensen, en natuurlijk een handje schudden hoort bij dit ritueel (da zien ze op tv é). willen weten waar we vandaan komen, en veronderstellen natuuurlijk dat dit America is.
Dit is allemaal enorm leuk en gezellig, voor een uur of 3. dan heb ik (en alle anderen die wit zijn, en dus overal uitblinken) er ook wel even genoeg van gehad. dan is het tijd stiekem te verdwijnen, en nog stiekemer ergens een sigaretje erdoor te trekken.
de uitspraak 'tzijn gelik vliegen op een stront' is zoooo toepasselijk. waar ik dan de rol van de stront op mij pak weliswaar.
sta ergens een halve minuut stil, en tis van da. als dit op een uitzondering eens niet gebeurd, heb ik zelfs het gevoel dat er iets aan de hand is. claustrofobie is niet de gemakkellijkste fobie die je kan meehebben in je lijf. deze samen met smetvrees. niet aan te raden in India.
Eens Kerstmis gepasseerd was, en 2011 ingezet, kwam het besef dat mijn reis en bezoek aan het project alweer vlugger ging gedaan zijn dan ik het echt wilde.
overal terug met een glimlach en open armen verwelkomd, zelfs met de camera. intervieuw hier, sfeerbeelden daar...en mijn 2 maanden zijn zoals verwacht voorbijgevlogen.
nu komt het lastige stuk van dit alles. alle videotjes met heimwee bekijken en knippen, plakken en monteren.
Die dan zoals gepland op de benefiet vertoond zal worden.
zowel een video over het project, en een fototentoonstelling zullen aanwezig zijn om meer te weten te komen over het project, en de indische cultuur.
Ik kan eigenlijk nog een eindje doorgaan, maar ik merk dat dit hier alweer veel te lang is om jullie aandacht te houden, dus als je dit nu nog leest, mercie voor de interesse en ik hoop jullie te zien op de benefiet, al is het maar om een indisch theetje te komen proeven.
meer info over de benefiet volgt nog.
vele groetjes
Dorothy
